ik ben erg aangeslagen. het is nu anderhalve dag maar het is meteen erg stil in huis. en ik had U erg op mn radar zitten. en dat is nu niet meer, hoeft niet meer:
ligt er nog ergens overgeef? waar is ze? is de deur van de keuken dicht, moet ze eten hebben? medicijnen? dwangvoeding? enz.
ik hoopte gewoon dat ze in de nacht blijvend zou inslapen. dat ik de beslissing niet hoefde te nemen. maar nu moest ik wel.
en dat was eigenlijk heel goed omdat ik haar al die tijd heb vast kunnen houden, was ze niet alleen. net een mens.
het voelt als dat ik haar heb moeten of kunnen helpen. ze kon t niet alleen. en ze werd alleen maar slechter.
maar het voelt ook als: alleen zijn. R. is weg (met lief dochtertje V.). RS. was al weg. Z. weg. en nu U weg.
M. is er gelukkig wel
-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten