Mijn hoofd zit vol. Er kan niet zoveel meer bij.
Eerst ontladen. Maar hoe?
Voel me bezwaard. Bepakt. Beëzeld.
"In Den Haag is een laan zo vreemd en ongewoon. Ik heb er gestaan met mijn zoon .."
-

het was onverantwoord om met donder en bliksem in de stromende regen door de duinen naar de auto te lopen ..
we kwamen niet op tijd weg. het regende pijpenstelen. het goot! en ik was moe. wilde naar bed. het werd donkerder en we moesten nog op het onverlichte pad door de duinen en het bos naar de auto lopen. op buienradar was er een kleine opening in het noodweer. om half 11 meenden wij dat het zover was en haastten ons naar buiten. iemand voor ons ging bepakt en beplakt in vuilniszakken met de fiets naar huis. dat leek ons nog overdreven. we rolden onze broekspijpen iets op zodat die niet nat zouden worden.
en toen brak de hel los. ik bedoel: met zulk weer wil je niet buiten zijn. eng, gevaarlijk, gekkenwerk. stom ja. maar ja het ging zo snel. we renden. we bukten bij bliksemflitsen. we raakten doorweekt en doorwaadden diepe plassen. mijn slippers werden slipperig. mijn broek zeiknat. het duinpad overstroomt en het bospad zelf een stroom. en het was donker .. waar was het pad eigenlijk?
we stapten drijfnat in de auto. ik had mijn sandalen nog even in de stroom water gehouden om alle zand en modder weg te spoelen zodat ik dat niet allemaal in de auto zou meenemen.M hield de autodeur voor me open! normaal is M heel netjes op haar autobekleding, maar nu was het droge plek, een veilige haven op rubberwielen.
ik heb met mezelf afgesproken nooit meer zulke stommiteiten te begaan.
-
ik heb totaal geen idee van ijs elders.
het is hier een normale dag in januari zonder kou. geen ijs, geen sneeuw, geen muts, soms zelfs geen handschoenen.
en dan lopen jullie op het ijsselmeer?
-