Jij

Ik zoek. Ik lees. Tussen de regels door zoek ik jou. Ik lees weinig over je. Ik poste wel een bericht op 14-12-2011 rond half 12 's avonds. Toen was jij al dood. En dat vind ik zo ongrijpbaar. Onbegrijpelijk. Ik vind het moeilijk. Erover schrijven is lastig. Het doet pijn. En dat durf ik dus toch niet hier te delen. Al dat andere wel, verhuld en wel. Dat kan verhuld worden, immers. Dat kan ik in nevelen omschrijven. Maar jou niet. Jouw leegte ook niet. Het gemis van jouw persoon is hard. Daar kan geen nevel, noch zacht woord, noch poetisch raadsel iets mee. Ik kan daar niets mee. En nu zo teruglezend vind ik het jammer dat ik de pijn niet heb gedeeld. Hoe verschrikkelijk het was om mijn vader aan de lijn te hebben die het nieuws bracht. Hoe vaak ik aan je denk. Hoe zeer je er nu eigenlijk toch bent, ook al zal je er nooit meer bij zijn.
Of wat T heeft gezegd. Laatst nog. Dat hij de tijd wilde terugdraaien zodat er op tijd een ambulance bij je kon zijn. Het scheurde mijn hart. Of dat hij aan een klasgenootje heeft verteld dat je dood bent. Dat zij tranen in de ogen kreeg, wat T niet verwachtte en indruk op hem maakte. Waarvan ik weer tranen in mijn oog krijg. Maar T zegt niet meer dat ik niet hoef te huilen. Hij vindt het niet meer zo moeilijk, geloof ik.
Sinds je verjaardag voorbij is gegaan, en ik in de gezellige stad T. was ook om jou te gedenken, is er een soort rust over me gekomen. Net alsof je weg bent. Dat het zo goed is, ook al wordt je natuurlijk gemist. Ik wil je ook niet vasthouden hier. Ik gun je een fijne overgang of wat het ook is. Ik wil je wel vasthouden maar niet niet-loslaten. Ik mis je. Ik zal je onthouden, herinneren. Over je vertellen. Nog steeds om je lachen. Lachen en huilen.

-