De opluchting is weg. Nu is er het besef dat ik (uiteraard) ook mijn rol
heb gespeeld: een rol van afwezigheid. Ik heb mijn ziel niet gedeeld en al
heel lang niet. Daarnaast heb ik een schuldgevoel naar mijn zonen toe, dat
ik gescheiden ben van hun moeder. Het voelt voor mij als falen. Ook al
weet ik rationeel dat dat onzin is. Diep in me voel 't als: ik heb
gefaald. En dat mezelf vergeven kost tijd. En dan is er nog een gevoel dat
mijn vriendinnen (partners) altijd bij me weggaan. Dat ik ze niet kan
vasthouden. Rationeel weet ik dat het tuurlijk niet de bedoeling is in een
relatie te zitten waarin de ene niet wil, maar mijn gevoel is ook hier
anders.
Gisteren met een goede vriendin gegeten en gesproken. Sindsdien is de
hoofdpijn weg. Ik moet meer delen. Nou dat vind ik een mooi streven.
Bij deze!
-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten