Dat ik 10 werd, kan ik me niet herinneren, wel dat ik 11 werd. dat was nl. op dezelfde dag als dat ik geboren werd: paaszaterdag.
Dat ik 20 werd, staat me bij dat ik dat een hele leeftijd vond, en dat is het op die leeftijd ook (onze schoonmaakster werd laatst 20 en ze vond dat ze zoo oud werd, ze schatte mij 28 ..). Dat ik 30 werd weet ik nog heel goed, het voelde zo goed: 20 af! en af van dat studenten gedoe. Eindelijk volwassen en serieus genomen worden. Tja toen pas. En dan nu met het oog op 40. Het voelt zwaarder dan die andere mijlpalen. Komt dat door de Volkskrant serie "Op de helft"? of is het gewoon zo? Als ik mijn zus en mijn moeder moet geloven valt het allemaal wel mee. Maar dat zegt iedereen die die lijn over is. dat zeg ik tegen onze schoonmaakster, dat zeg ik tegen die collega's die tegen de 30 aanhikken ...
met de 40 in zicht
is een mooi gedicht
helaas niet vederlicht
voor zwaarte gezwicht
wachtend op een gift
die me zoetjes oplift
in t geheugen gegrift
(al) jaren op drift
woelige baren geschift
genoteerd in schotsschrift
met spaarzaam licht
dit is waarop ik me richt:
40 jaar geleden gesticht ..
-
2 opmerkingen:
Mooi gedicht, leuk dat je aan de slag bent gegaan met je weblog. Ik voelde me de dertig gepasseerd, nog niet serieus genomen, ik dacht dat ik me wel volwassen zou voelen op mijn 32e, ook toen niet en trouwens soms nu nog niet, maar dat zal een vorm van ontkenning zijn, want ja, inmiddels behoor ik bij de ouderen binnen onze groep, volgens mij behoor ik tot de categorie 'van middelbare leeftijd' als ik straks 46 (!!!) word.
hoezo aan de slag ben gegaan? ik denk heel vaak aan mijn weblog, maar ja de tijd met twee lieve kinderen in huis en dan nog werk, twee katten, een partner die ook wat wil, ik die zelf ook wat wil, een keer een dvd, of naar de film, of helemaal ff niets ...
Een reactie posten