Ik ben 10 dagen weg geweest en het voelt als 3 weken. Iedereen wil weten waar ik geweest ben en wat ik gedaan heb. Weet ik het zelf wel? Ik ben een ezel geweest en heb mijn kop twee maal aan dezelfde steen gestoten. Maar daar waar ik ben geweest, ben je dan geen ezel, maar een waterjuffer. Geen ezel, maar transformatie.
En het was heerlijk & eerlijk. Bovendien: tweemaal een microklimaat. Geen dagen vol regen, maar ook stukken zonnenschijn. Ik bofte. En ik voelde, sprak, ervoer, lag, onderging, zwom, worstelde, dronk, danste, zocht, keek, verlangde, hoorde, at, huilde, bedacht, zag, vertelde, luisterde, schreef, sliep, werkte, masseerde, lachte, stond, vond, ...
Ik was in Drenthe (NL) en nabij Orval (B). 't Voelde beide keren als een navel, de plek waar ik was. Beide plekken kende ik ook al. Ze zijn me dierbaar.
Ik vond contact en herkenning. Op de een of andere manier heb ik de ander nodig om bij mezelf te komen. Misschien wordt dat nog eens anders. Ik vind het niet erg. Ik zie het als een proces. Een weg. Een weg die bij me past. Waar ik niet zozeer bang ben voor wat gaat komen. Mijn weg naar mezelf.
Het klinkt wel vaag, hè?! Iemand vroeg of het een sekte was. Zo kom ik al over ..
Het is geen sekte. Ik ben hetzelf. Het is puur en natuur.
Ik ben er. Ik wíl er zijn. Ik mag er ook niet-zijn.
-
2 opmerkingen:
Mooie omschrijving van je vakantie! 't komt op mij niet zweverig over, 't lijkt mij alleen te dichtbij komen, beetje eng dus. tot zaterdag, ik kom ook eten.
dichtbij kan toch ver weg zijn. maar deze nabijheid is niet eng. althans: ik vind het niet eng. ondanks alle 'struggles'.
Een reactie posten