Wat een prachtige mensen: haar gelaat, zijn kop! En een verhaal dat je naar de keel grijpt. Drank, drugs, verlangen, liefde, verwachtingen ... Waarlijk mooi, beroerend. Je spiegelt je (ik-me). Herkenning, bewondering, trachten te begrijpen. En dan de lokroep van de stad Istanbul. Het krullen van de taal in mijn oor. Water in de mond van het eten en drinken (raki, prettige wijnen, thee). Maar ook opluchting dat ik die zwaarte niet voel. Dat mijn familie vrij van oordelen is, niet hoeft te oordelen, dat denk ik, ook niet behoeft.
-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten