Oui c'est moi, ik was het die zalig wandelde
aan de oevers van de Semois, en meer.
Langs de meander gedaald en gestegen
met fraaie uitkijkjes en doornenstruiken
stenen, bloemen, bladeren, vogels.
Gewandeld door een heuvelig landschap
badend in zon, een zuchtje wind.
Een kerk met onbekend verleden,
vreemde beelden, flakkerende vlammen.
Steeds terugkeren naar de bron in Orval.
Een magische plek in de buik van België:
leisteen, glasachtige steen, keien, mergel,
gras, granen, kruiden, loof en dies meer.
Met kaas en bier van de abdij de Gaumes proeven.
En snel terug willen gaan.
-
Geen opmerkingen:
Een reactie posten