Een donkere kamer, dé donk're kamer
en 't licht uit, net alsof: ik ben'r nie ..
Zonlicht valt over mijn toetsenbord,
vanuit een ongeziene, onbevroede hoek.
Het verlicht even mijn hart
in al haar helderheid,

dan weer donkerte.

Als eb en vloed. Het komt,
het gaat. Fel, zacht, timide, dim.

#
ik vertel je hoe het met me gaat
aan jou, jij - mijn dwaallicht
kleiner en kleiner voel ik me
wil niets zeggen en toch ook wel
ik ben ik en ben weldra vogelvrij
jij bent jij, gebonden in liefde
niet van mij.

-